| West Highland | White Terriërs | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Laatste update 31-07-2010 Welkom op de website van Joy, Noa en Dana |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Joy is ons allereerste hondje en bij ons gekomen toen ze 12 weken oud was. Achteraf gezien hebben we zeker een aantal weken gemist, die erg belangrijk zijn voor de verhouding tussen baas en hond. Plus het feit, dat ze bij een fokker vandaan kwam, die de puppies weinig geleerd had gedurende de eerste 9 weken. Ze was nauwelijks zindelijk, dus dat was best nog wel een moeilijke klus. Natuurlijk hadden we ook totaal geen ervaring en hebben alles uit boekjes opgezocht en van internet. Joy vond het veel leuker om de kranten die op de vloer lagen te verscheuren in hele kleine stukjes in plaats van haar behoefte erop te doen. Ook een halsbandje was ze nog niet gewend en aan een riempje meelopen al helemaal niet. Verder merkten we, dat ze niet echt gewend was met soortgenoten te spelen, ze ging liever haar eigen gang. Onze conclusie achteraf is, dat deze fokker er zich heel erg gemakkelijk vanaf heeft gemaakt en dat we er nooit weer een pup van zouden willen hebben! Toen we jaren later in contact kwamen met Lydia en op zoek naar een tweede Westiepup, kwamen we tot de ontdekking hoe het dus ook kan! Ondanks alles zouden we Joy voor geen goud willen missen, ze heeft een speciaal plaatsje in ons leven en in ons hart! René heeft met Joy alle cursussen gevolgd bij hondenschool Flakkee (in onze vorige woonomgeving) en zelfs nog meegedaan aan de Nationale Bazentest in Dierenpark Amersfoort. Jammergenoeg is ze geen sterk hondje, ze heeft al heel wat gezondheidsproblemen en pech gehad in haar leventje en al heel wat ritjes gemaakt naar de dierenarts. In de beginjaren heel lang getobt met verstopte traanbuisjes, heel veel zalfjes, doorspoelen e.d. totdat bij een bezoek aan een oogspecialist bleek, dat er een graszaadje in haar traanbuisje zat. Nadat het verwijderd was, ging het geleidelijk aan beter. In 2003 kreeg ze last van darmklachten. Ze kon toen niets meer eten en drinken, want het kwam er gelijk weer uit, zowel van voren als van achteren. Allerlei onderzoeken gehad, maar ze kwamen er niet achter wat er nu precies speelde. Ze hebben haar daarom geopereerd en toen bleek dat een groot gedeelte van haar darmen ontstoken waren en dat ze vol met gas zaten. Ook had ze last van uitdroging. Vier dagen moest ze in de kliniek blijven met een infuus met medicijnen en vocht, daarna mocht ze weer mee naar huis. Sinds die tijd heeft ze af en toe een periode, dat ze weer slecht eet e.d. Het is wel zo, dat sinds ze Energique vers vlees eet, het wel beter gaat dan ervoor. Oktober 2005 is ze dan ook nog eens slachtoffer geworden van een loslopende probleemhond en zijn onverantwoordelijke eigenaresse. We waren twee weken aan het oppassen in Putten op Max en Joyce (Border Terriërs) en hun huis. Een heerlijke plek gelijk aan het bos. Zonder een waarschuwing of iets kwam die loslopende hond van het fietspad zo naar René, Joy en Joyce gerend en pakte ze achter elkaar allebei. Joyce werd al gauw losgelaten, maar Joy moest het echt ontgelden. Hij bleef maar schudden met haar in zijn bek. Ook bleef hij heel slim en precies uit de cirkel van René, die kon hem dus op geen enkele manier pakken of raken. Waarom hij Joy op een gegeven moment los liet, dat weten we nog steeds niet. Onze eerste prioriteit was Joy, want ook al zagen we wat bloed door het haar aan de zijkant, we hadden toen nog geen idee hoe het er later uit zou komen te zien. René is gelijk naar de dierenarts gereden en daar werd pas duidelijk hoe het ervoor stond toen ze het haar weggeschoren hadden. Haar hele zijkant was bont en blauw met bloeduitstortingen en een groot uitgescheurd gat waar je zo in kon kijken. Plus nog twee kleinere gaatjes van zijn tanden. Echt afschuwelijk!
Begin 2008 was het bekende probleem bij Joy weer terug. Slecht eten, gal spugen, bibberen, borrelgeluiden in de darmen enz. Dit keer moest het anders, niet weer naar de dierenarts waar je dan een kwartier later weer buiten staat met een doosje medicijnen en een zak dieetvoer. Die weg hebben we achteraf al veel te lang bewandeld en zonder blijvend resultaat. We hebben daarom zelf contact gezocht (na tip van Lydia) met specialistengroep De Kompaan in Ommen en konden zonder verwijsbrief 5 februari terecht. Na een intake-gesprek en kort onderzoek werd al snel gedacht aan voedselintolerantie en kregen we dus weer speciaal voer mee van Royal Canin en konden we bij onze DA maagzuurremmers ophalen. Beter ging het natuurlijk niet, alleen maar slechter. Voor ons geen verrassing, want dit hadden we al eerder geprobeerd. Twee weken na ons eerste bezoek en vele telefoontjes later, hebben ze een endoscopie bij haar gedaan en een flink aantal biopten genomen van haar maag en darmen. Twee dagen later kregen we de uitslag al. Gelukkig geen tumoren, maar wel een chronisch ontstoken maag en ontstekingen in de dunne darm. Ze kreeg dan ook de weken die volgden Prednoral voorgeschreven en andere maagzuurremmers, met als resultaat in het begin heel veel plassen. Ook 's nachts moest ze veel even naar buiten. Qua voeding was het een ramp deze tijd, want het Royal Canin voer moest ze na een paar dagen al niet meer en daarna werd het weer gekookte rijst met gekookte kip. Joy heeft dit in haar leven al zoveel gegeten, dat ook dit geen succes werd. Op het laatst at ze alleen de kip en ze ging alleen maar slechter eten, dus werd ze ook erg mager. Daarna nog een aantal dingen geprobeerd. Twee weken na de uitslag werd de Prednoral weer afgebouwd, maar wel erg langzaam. In de tussentijd ging het even wat beter om dan toch weer een terugval te krijgen. Na zo even doorgeworsteld te hebben, waren we er echt klaar mee en bij het eerstvolgende telefoontje naar de specialist hebben we hem voorgesteld om weer eend/rijst van Carnibest te geven, maar dan gekookt. Hij had zelf namelijk ook geen ideeën meer, maar wij zaten met een hond die totaal geen energie had en niks wilde dan alleen maar liggen en weinig eten. Om hopeloos van te worden. Daar was hij het totaal niet mee eens (en dan zeggen we het nog netjes), we hebben het toen nog een week aangekeken, maar het was een drama. Ook kregen we van hem nog andere medicijnen opgestuurd, maar het werd er niet beter op. Ze ging toch weer meer spugen. Toen de knoop doorgehakt en begonnen met gekookte eend te geven (kleine porties een aantal keren verdeeld over de dag), de eerste dagen ging het niet lekker natuurlijk. Alles van slag en dan denk je waar zijn we aan begonnen, maar je moet iets. We kregen ook nog hulp uit een andere hoek, nl. via mailcontact van Lydia met Corine van Carnibest. Zij wilde wel ons verhaal over Joy naar een bevriende dierenarts sturen, misschien kon hij Joy verder helpen. Duidelijk was wel dat het op deze manier niet zou gaan lukken. Een dag zijn we bezig geweest om Joy haar "medische" leven te reconstrueren en dat werd begin april doorgestuurd naar de holistische dierenartspraktijk Bio Mentor in Limburg. Een dag later hadden we hem al aan de telefoon en zijn we met zijn hulp en door gebruik van homeopatische middelen begonnen met het afbouwen van de Prednoral. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Copyright © 2009 Design-Pure & Simple |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
